ΓΙΑ ΜΕΤΑΠΤΥΧΙΑΚΟ ΣΤΗΝ ΑΓΓΛΙΑ: ΟΙ ΠΡΩΤΕΣ ΗΜΕΡΕΣ ΚΑΙ ΕΝΤΥΠΩΣΕΙΣ

Εστίες Lakeside
Εστίες Lakeside

Το μεταπτυχιακό στην Αγγλία είναι πραγματικά μια μεγάλη ιστορία. ‘Η για την ακρίβεια, πολλές μικρές ιστορίες, που συνθέτουν έναν αξέχαστο χρόνο (και κάτι ακόμη).

*Να σε προειδοποιήσω εδώ, ότι ακολουθεί αρκετά μεγάλο κείμενο, με πολλές φωτογραφίες. Μπορεί να πολυλογώ, αλλά πώς να χωρέσουν τόσα συναισθήματα και εικόνες, σε μικρότερο κείμενο;!*

Η αναχώρηση και η εγκατάσταση στην Αγγλία

Θυμάμαι ότι σε είχα αφήσει στο σημείο που το Warwick είπε το πολυπόθητο ναι! Είχα και το ναι από την επιθυμητή εστία, όλα κυλούσαν ομαλά. Στο τέλος Αυγούστου, λοιπόν, ξεκίνησα την προετοιμασία της μετακόμισης. Προμηθεύτηκα σεντόνια (που να μην χρειάζονται σίδερο- για λόγους ευκολίας) και πετσέτες και μάλιστα, πακέταρα κούτες, οι οποίες έφυγαν από Ελλάδα με μεταφορική. Λάθος! Γιατί; Γιατί τελικά, τα τόσα ρούχα και πράγματα μαζί είναι περιττά. Θα δεις κι εσύ, ότι τα βασικά μόνο χρειάζεσαι και στην τελική, αν σου λείψει κάτι σημαντικό, το αγοράζεις από εκεί. Εγώ, πάνω στον ενθουσιασμό μου, ήθελα σχεδόν τα πάντα μαζί μου. Για να συνειδητοποιήσω εκεί, το κλασικό. Ότι την “βγάζεις” με δυο ρούχα.

Τα μαθήματα ξεκινούσαν αρχές Οκτωβρίου. Έτσι, με τον αδερφό μου κλείσαμε ημερομηνία αναχώρησης (ναι, θα ερχόταν μαζί για να με “τακτοποιήσει”) νομίζω μια εβδομάδα πριν. Τα εισιτήρια τα είχαμε κλείσει καιρό πριν βέβαια. Αεροπορικά για Λονδίνο και μετά τα εισιτήρια για το τρένο για να πάμε στο Coventry.

Φτάνουμε με το καλό εκεί, τακτοποιούμαστε στο ξενοδοχείο και κάνουμε την πρώτη βόλτα στην πόλη. Αν σου πω ότι πρόκειται για όμορφη πόλη, θα σου πω ψέματα. Το Coventry είναι κάπως “σκοτεινό” και άχρωμο. Γι αυτό και συνολικά, το επισκέφθηκα ελάχιστες φορές. Δεν υπήρχε και λόγος άλλωστε, αφού το campus του πανεπιστημίου είναι επίσης κοντά στο Leamington Spa, μια μικρή, αλλά πολύ πιο χαριτωμένη πόλη. Οι μισοί συμφοιτητές μου έμεναν κι εκεί.

DSC05769

Την επόμενη της παραμονής μας στην Αγγλία, πήγαμε με τον μεγάλο αδελφό στο πανεπιστήμιο. Δεν μπορώ πραγματικά να σου περιγράψω τον ενθουσιασμό μου μόλις αντίκρισα το campus. Νόμιζα ότι ζω σε ταινία. Μια ολόκληρη πόλη ουσιαστικά! Αίθουσες διάσπαρτες, βιβλιοθήκη, σουπερμάρκετ, ταχυδρομείο, γυμναστήριο, κινηματογράφος, τα πάντα! Μόνο που δεν χοροπηδούσα από τη χαρά μου. Μετά από τέσσερα χρόνια σε ένα πανεπιστήμιο που δεν είχε καν τουαλέτες σε λειτουργία, βρισκόμουν σε έναν άλλο κόσμο!

Lakeside!

Lakeside!

Παρέλαβα και το κλειδί από το δωμάτιό μου και ανυπομονούσα να το δω. Ήμουν στον δεύτερο (και τελευταίο όροφο), γεγονός που με χαροποίησε ιδιαίτερα, καθώς και θέα θα είχα, και ήσυχα θα ήμουν. Το δωμάτιο ήταν τέλειο! Για δεδομένα εστίας φυσικά. Άνετο, ευρύχωρο και πολύ, μα πολύ λειτουργικό. Παρά τα πολλά πράγματα που είχα, το δωμάτιο δεν φαινόταν γεμάτο. Σκέψου ότι ο αδερφός μου το βρήκε “παλάτι” σε σχέση με το δικό του σε εστία στο Λονδίνο. Ίσα ίσα που χωρούσε εκείνος. Για την τοποθεσία, θα αφήσω να μιλήσουν οι φωτογραφίες. Φύση, λίμνες και πάπιες!

Η θέα από το παράθυρό μου

Η θέα από το παράθυρό μου

Με τον μεγάλο αδερφό κάναμε κάποιες απαραίτητες αγορές από το ΙΚΕΑ, μαχαιροπίρουνα, πιάτα, σκεύη κουζίνας, πάπλωμα, ένα μικρό φωτιστικό για το δωμάτιο, ένα χαλάκι (για να μπει λίγο χρώμα) και άλλα τέτοια. Κανονίσαμε επίσης και το θέμα του κινητού, και άλλα πρακτικά ζητήματα.

Η πρώτη γνωριμία και οι πρώτες συναντήσεις με τους συμφοιτητές

Στο σημείο αυτό να σου πω ότι το Warwick είχε δημιουργήσει γκρουπάκι στο facebook για το τμήμα μας, Creative and Media Enterprises. Ιδιαίτερα χρήσιμη πρωτοβουλία, αφού είχαμε ήδη ‘γνωριστεί’ με τους συμφοιτητές μου και είχαμε μια ιδέα πάνω κάτω για το πόσοι θα είμαστε, καθώς και ποιων εθνικοτήτων.

Αρχίσαμε, λοιπόν, να μιλάμε με τα παιδιά μέσω facebook και να δίνουμε τα πρώτα μας ραντεβού στα καφέ του campus. Άνθρωποι από όλο τον κόσμο! Κίνα, Ιαπωνία, Γερμανία, Ινδία, Λατινική Αμερική, Πακιστάν, Ελλάδα. Από κάθε γωνιά του κόσμου και κάθε ηλικίας. Δεν φαντάζεσαι πόσο ενδιαφέρον είχε όλο αυτό. Άνθρωποι με διαφορετικά ‘πιστεύω’, με διαφορετική κουλτούρα, με διαφορετικό τρόπο ζωής, θα συνυπήρχαμε στον ίδιο χώρο, με ένα κοινό και ακλόνητο στοιχείο. Την θέληση για γνώση και την θέληση για ανοιχτούς ορίζοντες, Γιατί στο έχω ξαναπει. Όσα πτυχία και αν έχεις, όση μόρφωση πανεπιστημιακή κι αν διαθέτεις, τους ορίζοντες θα στους ανοίξει η επαφή με άλλους ανθρώπους, με ανθρώπους διαφορετικούς από εσένα. Θα ανταλλάξεις εμπειρίες και ΄πιστεύω΄, και είναι σίγουρο ότι κάτι θα ‘πάρεις΄και κάτι θα ‘αφήσεις’.

DSC05771

Ξεκίνησα να μένω και στο νέο μου δωμάτιο πια. Γνώρισα και τους συγκάτοικους, τα παιδιά δηλαδή που θα μοιραζόμασταν την ίδια κουζίνα και όροφο. Πήγαμε και στην κουζίνα, ‘κατοχυρώσαμε’ τα ντουλάπια μας και τα ράφια στο ψυγείο και αργότερα έκανα και τα πρώτα ψώνια! Τα πλυντήρια και στεγνωτήριά μας ήταν στο ισόγειο, καθώς και ο χώρος που βάζαμε τα σκουπίδια, έτσι ώστε να μαζευτούν από τους υπεύθυνους. Επίσης, εννοείται πως υπήρχαν και κάδοι ανακύκλωσης σε πολλά σημεία.

Τις επόμενες ημέρες γνωρίσαμε τους καθηγητές μας, τον Chris και τη Ruth. Πριν την επίσημη έναρξη των μαθημάτων, κανόνισαν να βρεθούμε εκτός αιθουσών, για να κοινωνικοποιηθούμε και να γνωρίσουμε καλύτερα ο ένας τον άλλον. Στο δικό μου τμήμα, πέρα από εμένα, θα ήταν ακόμη μια ελληνίδα.

Για το πρώτο ΄μάζεμα’ σου έχω ξαναμιλήσει νομίζω σε προηγούμενο κείμενο. Ήταν τότε, που κάτσαμε γύρω από ένα τραπέζι όλοι αυτοί οι άνθρωποι που σου περιέγραψα πριν και απλά γίναμε ένα. Σα να μη μας χώριζε τίποτα. Καμία ιστορία, καμία θρησκεία, καμία κοινωνική ή οικονομική διαφορά, καμιά μόδα δεν μπήκε στη μέση. Γιατί τίποτα από αυτά δεν είχε σημασία. Ήμασταν όλοι νέοι άνθρωποι, που θελήσαμε να πάμε τη ζωή μας ένα βήμα παραπέρα.

26092010196

Το πρώτο semester

Ακολούθησαν σχεδόν τρεις μήνες μαθημάτων. Στο τέλος του semester, θα παραδίδαμε εργασίες. Εμείς δεν είχαμε εξετάσεις. Είχαμε πολλές εργασίες. Πολλές ημέρες και πολλές ώρες διαβάσματος στη βιβλιοθήκη, ώστε να προλάβουμε τα deadlines. Δεκέμβριος πια, η συγγραφική μου ιδιότητα σε πυρετό. Ομολογώ ότι στην αρχή είχα μια δυσκολία να συνηθίσω την αγγλική προφορά, καθώς και να εκφραστώ ακαδημαϊκά, γιατί σκεφτόμουν ελληνικά. Και έπρεπε να απαλλαγώ από αυτό. Σιγά σιγά, όμως, μιλώντας και γράφοντας καθημερινά στα αγγλικά, απέκτησα τη σχετική τριβή.

Το Warwick στα λευκά!

Το Warwick στα λευκά!

White Warwick

White Warwick

Έμεναν λίγες ημέρες πια για την αναχώρηση για Αθήνα. Χριστούγεννα βλέπεις! Το campus είχε γίνει λευκό! Ήταν η χρονιά που η κακοκαιρία είχε χτυπήσει κόκκινο, πολλές πτήσεις είχαν αναβληθεί και τα πάντα ήταν λευκά. Η αλήθεια είναι βέβαια ότι το απόλαυσα. Σκηνικά βγαλμένα από παραμύθι. Η πτήση μου, όπως ήταν αναμενόμενο, αναβλήθηκε. Κι έτσι, ‘ξέμεινα’ Λονδίνο στο σπίτι του νονού μου. Εγώ είχα αποκλειστεί, θυμάμαι, για δυο ημέρες μόνο. Γεγονός που ομολογώ δεν με ‘χάλασε΄, καθώς έκανα και στις βόλτες μου στο γιορτινό Λονδινάκι.

White Warwick

White Warwick

02122010256 02122010251

Το Heathrow λοιπόν αποκλεισμένο και κατάφερα να φύγω από άλλο αεροδρόμιο του Λονδίνου, το Stansted, το οποίο δεν γνώριζα μέχρι τότε.

Και κάπως έτσι, βρέθηκα στην Αθήνα και πέρασαν οι τρεις πρώτοι μήνες (περιληπτικά)του μεταπτυχιακού στο Warwick. Έχουμε και συνέχεια, φυσικά…! Έχουμε ομαδικές εργασίες, international dinner και άλλα. So, stay tuned!

ΥΓ: Εννοείται με ρωτάς για λεπτομέρειες, πληροφορίες, συμβουλές :)

Κράτα το

12 Comments

  • George says:

    Μαρία με πετυχαίνεις σε φάση προετοιμασίας για να πάω για μεταπτυχιακό στην Αγγλία. Δίνω IELTS σε ένα μήνα (το είχα ξαναδώσει πριν 2 χρόνια, αλλά έληξε) και μετά ξεκινάω τις αιτήσεις για πανεπιστήμια. Πριν 2 χρόνια δεν μπόρεσα τελικά να πάω λόγω δουλειάς που βγήκε στην Ελλάδα, αλλά τώρα το πήρα απόφαση. Είμαι βέβαια λίγο μεγάλος (35), αλλά δεν θέλω να μου μείνει απωθημένο. Τα κείμενα σου να ξέρεις μου μεγαλώνουν ακόμα περισσότερο την προσμονή. Σε ευχαριστούμε. Καλές γιορτές

    • maria says:

      Καλησπέρα Γιώργο! Αλήθεια; Τέλεια! Δεν έχει καμία σημασία η ηλικία, πραγματικά. Εμείς ήμασταν από 22, θυμάμαι, έως και 38 ετών στο τμήμα μας. Μάλιστα, πολλοί συμφοιτητές μου στην ηλικία των 35 ήταν και πολύ πιο συνειδητοποιημένοι για την απόφαση και για την επιλογή του μεταπτυχιακού. Χαίρομαι πολύ που σε ‘βάζω στο κλίμα’, είναι ξεχωριςτή εμπειρία όλο αυτό και αξίζει να το ζήσει κανείς! Εγώ ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια :) Καλή Χρονιά να έχεις, δημιουργική και αξέχαστη!

  • Nikoleta says:

    Καλησπέρα Μαρία, καθώς διάβαζα τις ιστορίες σου σχετικά με το μεταπτυχιακό με βοήθησες να πάρω μια γεύση μιας και πρόκειται να πάω από Σεπτέμβρη Αγγλία για τον ίδιο λόγο.
    Ήθελα να σε ρωτήσω 2 πραγματάκια όπου τα έχω άγχος.
    Αρχικά σκέφτομαι και εγώ έντονα το κομμάτι της γλώσσας σε ακαδημαϊκό επίπεδο πως θα με δυσκολέψει πολύ, αν έχεις κάποιο tip για το πως το ξεπέρασες..
    Και το δεύτερο είναι η επιλογή πανεπιστημίου, επειδή το master που έχω επιλέξει είναι κάτι καινούργιο για την αγορά, δεν το έχουν πολλά πανεπιστήμια. Έτσι από αυτά που το έχουν, δεν ξέρω ποιο θα ήταν η καλύτερη επιλογή. Στα γράφω παρακάτω μήπως έχεις ακούσει κάτι από παιδιά όσο βρισκόσουν εκεί, ώστε να μου πεις την γνώμη σου ή που θα μπορούσα να ψάξω.
    “University of South Wales & University of Portsmouth”

    Σε ευχαριστώ πολύ και μην σταματήσεις τα όμορφα κείμενα σου.

    • maria says:

      Γεια σου Νικολέτα!

      Σ’ευχαριστώ για το μήνυμά σου. Φεύγεις για μεταπτυχιακό;; Τέλεια. Θα είναι αξέχαστη εμπειρία, να είσαι σίγουρη. Σχετικά με τα όσα ρώτησες. Για το κομμάτι της γλώσσας, μην αγχώνεσαι καθόλου. Κατανοώ τον προβληματισμό σου, αλλά είναι καθαρά θέμα εξοικείωσης με τη γλώσσα. Μιλώντας για μένα, όσο περνούσαν οι μήνες κι έγραφα εργασίες, δεν πίστευα ότι εγώ τα έχω γράψει αυτά! Είναι καθαρά θέμα τριβής. Αυτό που με βοήθησε εμένα πολύ είναι το γεγονός πως συναναστρεφόμουν με παιδιά άλλων χωρών. Και Έλληνες να ήταν μαζί μας, μιλούσαμε (προφανώς) αγγλικά. Έτσι, όταν όλη μέρα μιλάς αγγλικά με φίλους και καθηγητές, παρακολουθείς μαθήματα και ακούς τη γλώσσα, διαβάζεις αγγλικά και γράφεις αγγλικά, είναι θέμα χρόνου να γίνουν κτήμα σου. Καλό είναι βέβαια να διαβάζεις γενικώς ξένα κείμενα. Είτε είναι ένα περιοδικό μόδας, είτε ένα λογοτεχνικό βιβλίο, είτε ξένα ειδησεογραφικά sites. Οι καθηγητές, να ξέρεις, δείχνουν κατανόηση ως προς αυτό. Δεν περιμένουν ότι θα μιλάς τη γλώσσα σα μητρική σου! Επίσης, είχα δώσει το ελεύθερο σε μια καλή μου φίλη που μιλά άπταιστα αγγλικά, να με διορθώνει όταν μιλάμε, ώστε να μου ‘μείνουν’ οι σωστές εκφράσεις. Ένα απλό tip είναι να μη σκέφτεσαι ελληνικά. Να μην αποδίδεις δηλαδή το νόημα μιας φράσης, σκεπτόμενη πως θα το έγραφες ή θα το έλεγες στα ελληνικά. ΠΊστεψέ με, όταν μετά από 2 μήνες έρθεις Ελλάδα για Χριστούγεννα, θα σου ξεφεύγουν αγγλικές λέξεις :) Οπότε, είναι όλα θέμα τριβής και εξάσκησης! Μην αγχώνεσαι και θα με θυμηθείς :)

      Σχετικά με το άλλο ερώτημά σου, δυστυχώς δεν έχω ακούσει κάτι. Μπορείς όμως να ψάξεις σε γκρουπάκια στο facebook, να βρεις είτε Έλληνες που ζουν Αγγλία (πχ Greeks in London, Greeks in UK), είτε groups των Πανεπιστημίων που σε ενδιαφέρουν και να ρωτήσεις φοιτητές. Εγώ θυμάμαι, είχα βρει έτσι παιδιά και είχα στείλει μήνυμα. Οι γνώμες τους (αντικειμενικές) με είχαν βοηθήσει. Ή δες από τη σχολή σου ή το σχολείο σου παιδιά που έχουν φύγει για μάστερ, ίσως γνωρίζουν οι ίδιοι ή ίσως γνωρίζουν κάποιον άλλο που να έχει φοιτήσει εκεί. Ψάξε επίσης σε ξένα sites στατιστικά ή ρεπορτάζ σχετικά. Ίσως βρεις κάτι χρήσιμο!

      Ελπίζω να σε βοήθησα.

      Καλή συνέχεια εύχομαι και για ο,τιδήποτε άλλο θελήσεις, μη διστάσεις!

      Μαρία
      χχχ

  • Nikoleta says:

    Σε ευχαριστώ πάρα πολύ Μαρία, η βοήθεια σου εκ των έσω είναι πολύ σημαντική :)

    Θα τα κοιτάξω και αυτά που μου πρότεινες και με βλέπω σίγουρα κάτι να σου ξανά στέλνω! χιχι

  • Ευγενία Α. says:

    Καλησπέρα Μαρία

    Διάβασα το όμορφο post σου σχετικά με το μεταπτυχιακό σου στο Warwick και χάρηκα τόσο πολύ που είχες μία θετική εμπειρία εκεί καθώς πρόκειται να κάνω και εγώ το μεταπτυχιακό μου στο WMG στα Logistics τον ερχόμενο Σεπτέμβριο! Θα ήθελα να σε ρωτήσω 2-3 πραγματάκια σχετικά με το πανεπιστήμιο και την ζωή εκεί.
    Αρχικά, είναι το θέμα της γλώσσας (που το έχουμε όλοι πιστευώ). Περίπου πόσο καιρό έκανες για να καταλαβαίνεις την γλώσσα σε ένα ικανοποιητικό επίπεδο? Η συγγραφή των εργασιών ήταν εύκολη?
    Δεύτερον, όπως οι περισσότεροι φαντάζομαι, έτσι και εγώ θα μετακινούμαι με τα μμμ. Είναι οργανωμένα και θα μπορώ να … εξερευνήσω και την υπόλοιπη Αγγλία (αν έχω χρόνο) ?
    Και τέλος, θα ήθελα να σε ρωτήσω για τα δωμάτια, καθώς πρόκειται να κάνω αίτηση για να μείνω μέσα στο campus. Είναι προτιμότερο να μείνω μέσα στο πανεπιστήμιο ή να μείνω στο Leamington Spa ή στο Coventry? Επίσης, επιτρέπεται η φιλοξενία συγγενών και φίλων μέσα στο δωμάτιο σου? Και η συγκατοίκηση με τα υπόλοιπα παιδιά ήταν ευχάριστη?
    Σε ευχαριστώ πολύ !!!!!!!!

    • maria says:

      Γεια σου Ευγενία!

      Ναι, το Warwick ήταν υπέροχη εμπειρία και σε συμβουλεύω να “ρουφήξεις” κάθε στιγμή! Τι ωραία που αναχωρείς για εκεί :)

      Λοιπόν, σχετικά με τα ερωτήματά σου. Το θέμα της γλώσσας μη σε ανησυχεί καθόλου. Είναι καθαρά θέμα χρόνου και τριβής. Είναι γεγονός ότι οι Άγγλοι έχουν μια ιδιαίτερη προφορά, αλλά το συνηθίζεις. Δεν μου πήρε πολύ καιρό, γιατί όταν μιλάς αγγλικά καθημερινά, διαβάζεις αγγλικά βιβλία, ακούς αγγλικά και γράφεις αγγλικά, συνηθίζεις. Ένα τρίμηνο εκεί και θα το διαπιστώσεις αυτό που σου λέω. Βοηθά βέβαια πολύ να διαβάζεις γενικώς βιβλία ξένα ή άρθρα ή ο,τιδήποτε. Κάπως έτσι πάει και η συγγραφή εργασιών. Στην αρχή ίσως “παρασκέφτεσαι” για να γράψεις, αλλά μετά θα γίνεται κι αυτό ομαλά.

      Τα μέσα μεταφοράς.. Αχ τι μου θύμισες! Ναι, είναι πολύ οργανωμένα κατά βάση. Υπάρχουν και ημέρες εξαιρέσεων φυσικά, αλλά γενικά είναι πολύ οργανωμένα και ακριβή. Ναι, με τα τρένα (και τα λεωφορεία) μπορείς να πας σε πολλά μέρη!

      Σχετικά με τα δωμάτια. Κοίτα, το προτιμότερο είναι να μένεις στο campus. Θα είσαι κοντά στις αίθουσες μαθημάτων και στις υπόλοιπες παροχές του campus (βιβλιοθήκη, γυμναστήριο και άλλα). Εάν μένεις στο Leamington, θα πρέπει να πηγαινοέρχεσαι με το λεωφορείο συνέχεια. Οπότε το κρίνεις εσύ αυτό. Το Leamington βέβαια είναι η πόλη που θα βγαίνεις για καφέ, ποτό κτλ. Στο campus αξίζει να μείνεις στο Lakeside ή στο Heronbank (επειδή είναι οι μόνες που έχουν ιδιωτικό μπάνιο στα δωμάτια, είναι πιο καινούριες και ευρύχωρες). To Coventry πάντως, δεν το προτείνω για κανένα λόγο.

      Επίσημα δεν επιτρέπεται η φιλοξενία τρίτων. Ανεπίσημα, το κάνεις όμως. Κι εγώ είχα φιλοξενήσει για λίγες ημέρες μια φίλη μου. Η συγκατοίκηση με τα υπόλοιπα παιδιά ήταν μια χαρά! Μοιραζόμασταν την κουζίνα μόνο, οπότε ήταν και σημείο συνάντησης! Και κλασικά, με κάποιους θα “κολλήσεις” παραπάνω, με κάποιους λιγότερο. Γενικά, όμως, θα είστε μια μεγάλη παρέα όλοι!

      Αυτά από εμένα! Ελπίζω να σε βοήθησα και αν χρειαστείς ο,τιδήποτε άλλο, στείλε μου!

      Καλή αρχή
      χχ

  • ΕΥΓΕΝΙΑ says:

    Σ΄ευχαριστώ πολύ Μαρία για τις συμβουλές σου!!!! Είναι διαφορετικά να στα λέει ένα άτομο που τα έζησε!!!

    • maria says:

      Τίποτα. Χαρά μου. Αν θελήσεις κάτι ακόμη, στείε μου και email :)

      xx

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>